سورا

 
درخت ترشک
نویسنده : رزا صدراشکوری - ساعت ۱٢:۱٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۳/٦
 

صدای سم اسب ها آشنا باران یه شلاقی ورس دره اینم ببو زندگی  ای وچه کله من  عقل دنه آخ خدا جانه    ..

 

دور کلبه رو مه گرفته بود.  اونقدر غلیظ وسنگین  که تشخیص نمی دادی روزه یا شب

 

پیر زن غرغرکنان توی اتاق راه می رفت گاهی هم سری به قابلمه روی علا الدین وسط اتاق                                                                                                                              می انداخت و با قاشق حلبی همش می زد . روی هم رفته که نگاه می کردی اتاق تمیز و قدیمی بود  

دورتا دور اتاق تا لبه تاقچه ها با پارچه گل گلی رنگارنگی کادو گرفته بود و کاهگل های خونه هم                                                                                                                            . معلوم بود.که تازه است . گو شه اتاق رختخواب ها بودند که توی چادر شب پیچیده شده بودند

 

و کلی پارچه و نخ که گوشه اتاق بود .........پیرزن صدا کرد گیلان . گیلان  تو کوین دری؟       

 

بیرون سرما بیداد کونه لاکو بیه دورین .......گیلان اما چشم دوخته بود به نور فانوسی  که

انور چپر به انتظارش بود

 

   

اما دل مادر رو نشکوند درو بست و کنار چادر شب فرورفت تو نقش گلدوزی ها  به امید فانوس پشت چپر !

پیرزن رو دلشوره کم کم فرا می گرفت می دونست  حتمی یه هفته این راه لعنتی بسته می شه

 

این پسر سر به هوا هم راه به خونه نداره  نگران خو دش نبود همه ی حواسش به گیلان بود  ...

 

آروم نمی گرفت . از وقتی این پسره این دورو برها بود  دل پیرزن هزار راه می رفت.  نکنه جوونی کنند  . آبروی اونها بره و آخر سر هم این پسره خون هر دو شونو بریزه .....تو دلش طوفان ..باد هم روی حلبی ها داشت خودشو می کشت   امانشونو بریده بود   از تو طویله صدای حیونهای زبون بسته بود  که شب و به کام گیلان و  پیرزن تلخ کرده بود

 

با بی حوصلگی بساط شام رو چید و دیگ رو از رو علا الدین گذاشت وسط سفره دل دماغ نداشت  گیلان هم یک کلام حرف نمی زد آروم سفره رو جم کرد وجای پرزن رو پهن کرد

و رفت سراغ گال و بته های خیال خودش  ..پیززن خزید توی رختخواب و لحاف رو سرش کشید  اما خواب به چشماش نمی اومد  دلش هم آروم نداشت گیلان انگار صداش  از دور دستها

 می اومد  آروم گفت :عباس بوته که ای فصل محصول هیچی امه دس نیته. مو نوم می پر رو نزم

تافصل دیگه که امه محصول هگیرم هه خواستگاری . شاید هم بتونه ارباب خونه کار بونه ایطوری زوتر هه. پیرزن زیر لب غرغر می کرد. گفت :مردم دهنه که مو دبوسته منم مردم چی گون . بگو ای دور وران نگرده مخصوصا وقتی که تی برار نیسه . 

 

صدای پای اسبها از دور توی رگبار و باد می اومد وپیرزن پرید پلاستیکی که گوشه در آویزان بود برداشت بر سر گذاشت  گفت حتما یوسف مار او کتری بنن علاالدین سر حتما یخ بزه .  آروم کنار در رفت درو که باز کرد  سوز باد پیچد تو اتاق اما نبود   سوارها که نزد یک شدن پیرزن ترسید  ما ت موند .