ترنه 29

سفر  قطار که به انتها می رسد حس می کنم چیزی میان این قطار جا مانده .آنچنان در درون من است که انگار زندگی را ترک می کنم اما خوب می دانم سرعتش باعث شد سریعتر تصمیم بگیرم .شاید فردا حتی لحظه‌ای دیگر خیلی دیر باشد . سی سالگی ام را درونش جشن گرفتم و بسیار دوستش داشتم دلم می خواست قبل از پیاده شدن غریبه را نبینم .نمی دانم زیاد روی درستی و غلطی این کار فکر نمی کنم وقتی قرار شد ماه بانو کمک کند برای بزرگ کردن ترنه و کنار غریبه باشیم این برای زندگی کوتاه ما کافی است و عجیب دلم هوای باد کرده تا میانه دشت بر من بوزد و رها شوم .قطار به مقصد که نزدیک می شود چون کودکی برای آغاز، هیجان زده ام و پر از اضطرابم نمی دانم قرار است چه اتفاقی بیافتد حتی اگر کسی هم بداند و بگوید باور نخواهم کرد .عجیب دلم می خواهد هر لحظه غیر قابل پیش بینی باشد .عجیب هوای دویدن دارم .. ماه بانو هیجان زده است بعد از مدتها به ایل بر میگردد .از وقتی دخترکی کوچک بوده با پدر بزرگ غریبه از انجا رفته بوده و حالا به خاطر غریبه به انجا بر می گردد و نگهداری از کودکی دیگر او را به زندگی بر می گرداند انگار دوباره جوان شده .وسایلش را جمع می کند و من همچنان خودم را مرور می کنم و بسیار  لذت بخش است . می دانم رفتن به ایل به من فرصتی نخواهد داد برای مرور خودم پس این لحظه ها را میبلعم . می دانم انجا هم به کوتاهی این قطار خواهد بود .کوتاه کوتاه زندگی اینگونه است. این روزها هر لحظه انچنان برایم ثبت می شود که انگار حافظه ام کش می آید .و من قرار از دیگر کونه دوباره آغاز کنم و برای ترنه ام آرزو می کنم که اینگونه زندگی کند رها .او نمی  تواند تمام عمرش را درون این قطار بماند و سفر کند و تصویرش را می بینم که میانه دشت می دود و صدایش بالهای فرشته ها را تکان می‌دهد.تمام می‌شود شبی......شاید فردا

مهربانتر باش

/ 8 نظر / 9 بازدید
لاله

شاید فردا، حتی لحظه‌ای دیگر، خیلی دیر باشد... به مقصد رسيده اي و بايد راهي ديگر را پيش بگيري... دگرگونه باشي هميشه رزي جون...

ناخدا

خوب زندگی در یک دشت بزرگ بهتر از یه قطار تند رو که تو هدایتش نمی کنی در دشت به هر کجا که بخواهی می روی آزاد آزاد گفتم قبلا همیشه جوری از زندگی لذت ببر که به پشت سرت نگاه نکنی

آفرین

عجیب دلم هوای باد کرده تا میانه دشت بر من بوزد... و رها شوم از آن بادها که بر من بپیچد و بپیچد و مرا با خود ببرد

شازده

یه شدت این نوشته ها آرامم می کند.تو را لابلای این سطر ها می بینم.فرازهای بسیاری و جملات فراوانی در اوج احساساتند.

رضا

سلام و سپاس

crazy

دلم دويدن مي‌خواهد مث غزالي تيزپا، كه تا مي‌دوم به ابرها برسم، در آغوش بفشارم، دلم آواز مي‌خواهد كه درونم را گرم كند، دلم رقص مي‌خواهد، يك ترانه براي خواب‌هايم، و ما باز خواهيم خوابيد و خواب خواهيم ديد

حسین

سلام اینجا ! صدای هیچ قطاری نمی آید... صدای باد است و شیهه ی اسب...

آسیب

لعنت به هرچی قطاره